Posts filed under ‘வேதாள நகரம்’

வேதாள நகரம் – 14. பொக்கிஷம்

    எஸ்கோபார் முகம் வெளுத்து போய், ‘நான்……அதாவது….இது…..’ என உளற ஆரம்பித்தார்.

     ‘எஸ்கோபார்,  இது என் குடும்பத்தை சேர்ந்த கப்பல்.  அதில் உள்ள அனைத்துமே என் குடும்பத்தை சேர்ந்தது.  உன் தந்தை இறந்த பிறகு நீ என்னிடமல்லவா வந்து சேர்ந்த்திருக்க வேண்டும்?’
 
   எஸ்கோபார் விஷ்வாவின் கையிலிருந்து பேழையை வாங்கி, எதுவும் பேசாமல் அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

   அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்ட விஷ்வா, ‘உங்களுக்கு வேதாள நகரம் இருப்பது எப்படி தெரியும்? எவ்வாறு எங்களை கண்டுபிடித்தீர்கள்?’

    ‘இந்த பொக்கிஷத்தை வேதாளத்தில் ஏற்றும்போதே என்னுடைய தாத்தா ஒரு கடிதத்தில் அனைத்தையும் விளக்கி, அதனை மற்றொரு கப்பல் மூலம் என் தந்தைக்கு அனுப்பி விட்டார்.  கடிதம் வந்து சேர்ந்தும், கப்பல் வந்து சேரவில்லை. 

        என் தந்தையின் காலத்திற்கு பிறகு நானும் இதை தீர விசாரிக்க ஆரம்பித்த பிறகுதான் இந்த வேதாள நகரம் பற்றி தெரிய வந்தது. ஆனால் அதன் அமைவிடம் தெரியவில்லை.      எஸ்கோபார் உங்களிடம் அந்த வரைபடத்தை கொடுத்த போதே எனக்கு தெரியும்.  எனவே உங்களை அப்போதிலிருந்தே பின்தொடர ஆரம்பித்தேன்.  பல்வேறு  அபாயங்களுங்குட்டு இந்த பொக்கிஷ வேட்டையை நீங்கள் நிறுத்தி விடக்கூடாது  உங்களை இந்த நகரத்தை நோக்கி துரத்த வேண்டியதாகிவிட்டது.

     இந்த நகரத்தின் இருப்பு என் காரியதரிசி ஸ்டெல்லா மூலமாக மிகச் சரியாகவே தெரிய வந்தது. என் குடும்பத்தின் சொத்துகளை கண்டுபிடிக்க உதவிய உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.’

    இதனை கேட்டு நம் இலட்சிய கு.வீ. பலத்த அதிர்ச்சியடைந்தனர்.  அதிலிருந்து மீண்ட சதீஷ், ‘சரி, இப்போது எங்களின் கதி என்ன?’ என வினவினார்.

    ‘நான் ஏற்கெனவே சொன்னது போல, என் குடும்பத்து சொத்தினை கண்டுபிடிக்க உதவியுள்ளீர்கள்.  உங்களுக்கு இரு வாய்ப்புகளை அளிக்கிறேன்.  நீங்கள் என்னுடன் பணியாற்றலாம். இரண்டு. அந்த கோச்சு வண்டியில் உங்களின் வெகுமானம் உள்ளது.  அதை எடுத்துச் செல்லலாம்.’

    நம் இலட்சிய கு.வீ.  உடம்பை வளைத்து வேலை செய்து பழக்கமில்லாததால், இரண்டாவது வாய்ப்பையே தேர்வு செய்தனர். எஸ்கோபார் மட்டும் தன் இறுதி நாட்களை பிரபுவிடம் கழிக்க விரும்பி முதல் வாய்ப்பினை தேர்வு செய்தான்.

    ‘கைகளை மேலே உயர்த்துங்கள்.  இல்லையெனில் மகாபிரபு சுடப்படுவார்’

    அனைவரும் அதிர்ச்சியுடைந்து திரும்பி பார்த்ததால், ஜானி பீரோ கையில் துப்பாக்கியுடன் அலெக்ஸாண்டரை குறிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

    ‘உன் கையில் இருக்கும் பொக்கிஷத்தை இங்கே கொடு.’

    சில நொடிகள் யோசித்த அவர், பேசாமல் அந்த பொக்கிஷ பேழையை தரையில் வைத்தார்.  அடுத்த கணமே அதை எடுத்துக் கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் குதிரையில் ஏறி சிட்டென பறந்தான் ஜானி பீரோ.

    கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நடந்த இச்சம்பவத்தை பார்த்து அனைவருமே அதிர்ச்சியடைந்து விட்டனர். இவ்வளவு நாள் உழைப்பிற்கு பின்னர், அந்த பொக்கிஷம் கைவிட்டு போவதென்றால்?

    இந்த களேபரத்தில் அலட்டிக் கொள்ளாமல் இருந்தவர் அலெக்ஸாண்டர் மட்டுந்தான்.
 
   ஜானி பீரோவை துரத்திக் கொண்டு செல்லலாமா என அவர் ஆட்கள் கேட்டதற்கு வேண்டாமென தலையசைத்தார்.

    மிக மனவருத்தமடைந்த கலீல் ‘அப்போது கோச்சு வண்டி எங்களுக்கு கிடையாதா?’ என ஏங்கினார்.

    ‘கொடுத்ததை பெறும் பழக்கம் எங்களுக்கில்லை’ என பஞ்ச் அடித்த பிரபு, அவர்கள் எல்லோருமே மனவருத்தம் அடைந்திருப்பதை உணர்ந்து உண்மையை சொல்ல முடிவு செய்தார்.

     தன் சட்டைப்பையிலிருந்து ஒரு பழைய கடிதத்தை எடுத்த பிரபு, ‘இந்த கடிதம் என் தாத்தா என் தந்தைக்கு அனுப்பிய கடைசி கடிதம்.  படிக்கிறேன் கேளுங்கள்.’

என் அன்பு மகனுக்கு,

      பலவித சிரமங்களுக்கிடையில் ஒரு புதிய கடல் வழியை கண்டுபிடித்திருக்கிறோம்.  இந்த நிலமானது அன்பான மக்களையும், ஏராளமான பொக்கிஷங்களை கொண்டுள்ளது. இந்த கடல்வழியை மன்னருக்கு தெரிவித்தால், அனைத்து பொக்கிஷங்களும் நாட்டிற்கு என சொல்லி விடுவார் என்பதால், சிறிது காலம் இதனை மறைத்து வைக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது.

          இங்குள்ள மக்கள் மிகுந்த ஞானமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  இவர்களிடமுள்ள ஒரு சிறந்த ஞானப் பொக்கிஷம்  இரண்டு அடிகளில் உள்ள ஒரு கவிதை. அதனை அவர்கள் குறள் என அழைக்கிறார்கள். அதில் வாழ்க்கைக்கு, வணிகத்திற்கு தேவையான ஏராளமான விவரங்கள் அடங்கியுள்ளன.  அதனை ஒரு பிரதியெடுத்து இந்த கப்பல் தலைவனிடம் கொடுத்து பொக்கிஷ பேழையில் வைத்து உனக்கு அனுப்புகிறேன். 

        உலகில் உள்ள மிகச் சிறந்த கலைப் பொக்கிஷங்கள் அனைத்தும் ஸ்பெயின் நாட்டவர்களுக்கு தானே சொந்தம்?  இந்த விலை மதிக்கவியலாத கலைப் பொக்கிஷத்தை கப்பல் தலைவனின் அறையில் உள்ள பொக்கிஷ நிலவறையில் வைத்து உனக்கு அனுப்புகிறேன். 

      இந்த கடிதத்தை வெகு இரகசியமாக வைத்துக் கொள்.  அரச குடும்பதாருக்கு தெரியவேண்டாம்.

   அன்புள்ள

உன் தந்தை.
   
      ‘அப்போது ஜானி பீரோ எடுத்துச் சென்ற பேழையில் இருப்பது வெறும் ஒரு புத்தகம் தானா?’

    ‘ஆம்.  அதுவும் இத்தனை கால இடைவெளியில் மக்கி போயிருக்கும். என்னிடம் வேறு புதிய பிரதியே இருக்கிறது.  இன்னமும் அது விலை மதிக்கவியலா கலை பொக்கிஷம்தான்.  பொக்கிஷம் என்பது அவரவர் மனதை பொறுத்ததுதானே? 

            இவ்வளவு சிரமப்பட்டு தேடிய பொக்கிஷம் போனதென்ற வருத்தத்துடன் நீங்கள் செல்ல வேண்டாம் என்பதால்தான் உங்களுக்கு இந்த உண்மையை சொன்னேன்.’

          தற்போது நால்வரான நமது இலட்சிய குதிரை வீரர்கள் விஷ்வா, சதீஷ், கலீல் மற்றும் செழி கோச்சு வண்டியை அடைந்து ‘இவ்வளவு சிரமமும் ஒரு புத்தகத்திற்கு தானா? என அலுத்துக் கொண்டே கிளம்பினர்.

          அவர்கள் கோச்சு வண்டி தொலைவில் மறைவதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அலெக்ஸாண்டர் அந்த கடித்தில் திருப்பி அதிலிருந்த பின் குறிப்பை மீண்டும் படித்தார்.

        பின் குறிப்பு  நாம் கண்டுபிடித்த புதிய நிலமானது செல்வ செழிப்பில் மிதந்து கொண்டிருக்கிறது.  அங்குள்ள மக்கள் நகைகள் செய்வதில் வல்லவராக இருக்கிறார்கள். அங்கேயிருந்து நம் குடும்ப வணிகத்திற்கு உதவுமே என ஏராளமான தங்க, வைர நகைகளை நான்கு குடி தண்ணீர் பீப்பாய்களில் வைத்து அனுப்பியிருக்கிறேன்.

      வேதாளம் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த கப்பலில் ஏறிய அலெக்ஸாண்டர் கீழ் தளத்தில் இருந்த நான்கு குடி தண்ணீர் பீப்பாய்களில் ஒன்றின்  மூடியை விலக்கி பார்க்க, அதில் வைரங்கள் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தன.

முற்றும்.

February 21, 2009 at 9:54 am 5 comments

வேதாள நகரம் – 13 வேதாள நகரம்

       கோச்சு வண்டி மெள்ள பாலைவனத்தை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது.  கோச்சு வண்டியின் உள்ளே இருப்பவர்கள் உள்ளூர ஒரு பதட்டத்தை உணர ஆரம்பித்திருந்தனர்.

  ‘ஆமாம், செழி.  நீ எப்படி அந்த கயவன் கிட்ட போய் சேந்தே?’

   ‘அண்ணே, ஜானி பீரோ நல்லவரா தான் இருந்தாரு. அவரோட வாலிப வயசில துப்பாக்கிய கையாள கடுமையான பயிற்சிகளை எல்லாம் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.  துப்பாக்கியும் கையுமா தான் இருந்தாரு.  முதுகு அரிச்சா கூட துப்பாக்கியால தான் சொறிவாரு.  பொண்ணுங்க கூட்டமாக போன அவ்வளவுதான்,  துப்பாக்கியால தலைய சொறியறது, முதுக சொறியறதுன்னு ஒரே சீனா இருக்கும்.  ஒருதபா அப்படிதான் தொடை இடுக்குல அரிக்குதுன்னு சொறிஞ்சிகிட்டு இருக்கும்போது துப்பாக்கி வெடிச்சுடுச்சி.  அதுலேயிருந்து அண்ணணுக்கு பொண்ணுங்கன்னா ஆவாது.  எல்லோர் மேலயும் வெறுப்பா ஆயிடுச்சி.  ஆனா அடிப்படையில அண்ணன் நல்லவருதான்.’

   அப்போது கோச்சு வண்டியோட்டி ‘பாலைவனத்துக்குள்ளே வந்துட்டோம்.  அப்புறம் எங்கே போறது?’

     கோச்சு வண்டியை விட்டு இறங்கிய எஸ்கோபார் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு, ‘அதோ அது வழியாகதான் போக வேண்டும்.’  அவர் காட்டிய வழியானது இரு மணல் மேடுகளுக்கிடையில் செல்லும் பாதையாக இருந்தது.

   ‘அது சரிவாக அல்லவா இருக்கிறது?’

     ‘அது ஒரு காலத்தில் இந்த பாலைவனத்தில் ஆறு போன பாதைதான் அது.  அதன் வழியாகதான் வேதாளம் போயிருக்கிறது.  அதை தொடர்ந்து சென்றாலே வேதாள நகரத்திற்கு சென்று விடலாம்.’

   ‘சரி அனைவரும் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்’

     கோச்சு வண்டி பாலைவனத்தின் முன்பு ஒரு காலத்தில் ஒடிய ஆற்றின் தடத்தில் செல்ல ஆரம்பித்தது.

================================================================

         சில மணி நேர  பயணத்திற்கு பின்னர், அந்த பாதையும் முடிவடைந்தது.  கோச்சு வண்டியை விட்டு இறங்கியவர்கள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தனர்.  ஒரே மண்மேடாக இருந்தது.  அதற்கு மேல் பாதையும் இல்லை.

      எஸ்கோபார் ஒவ்வொரு மண்மேடாக பார்த்துக் கொண்டே சென்றார்.  அவரை பின்தொடர்ந்து நம் இலட்சிய குதிரை     (ஏது அவங்ககிட்டே இப்போ குதிரைகள்?) வீரர்களும் ஒவ்வொரு மண்மேடாக பரிசோதித்துக் கொண்டே சென்றனர்.

    ‘இந்த மண்மேட்டை பாருங்கள்.  மிக பிரமாண்டமாக உள்ளது. எல்லோரும் இங்கே வாருங்கள்.’

     கலீல் கூறியபடி அந்த மண்மேடு மிக உயரமாகவே இருந்தது.  மெள்ள அந்த மண்மேட்டை சுற்றிக் கொண்டு முன்னே வந்தனர்.  மறுபக்கத்தில் இருந்த மண்ணை மெள்ள மெள்ள அகற்ற ஆரம்பித்தனர்.

     ‘இதோ எழுத்துக்கள் காணப்படுகின்றன. ’

      மிகவும் மங்கிய நிலையில் ‘வேதாளம்’ என்ற எழுத்துக்கள் புலப்பட ஆரம்பித்தன.

      பலவித துயரங்களுக்கு பின்னர் புதையல்தேடிகள் வேதாளத்தை கண்டறிந்து விட்டனர். 

====================================================================

        பாழடைந்த கப்பலை மூடியிருந்த மண்ணை ஒரளவு அகற்றிய பிறகு முதலில் நம் இலட்சிய வீரர்கள் மூவர் மற்றும் எஸ்கோபார் நான்கு பேரும் மெள்ள  ஒருவர் பின் ஒருவராக கப்பலில் ஏற ஆரம்பித்தனர்.

       அங்கே கீழே இருந்த அறையில் நிறைய மூடியிட்ட பீப்பாய்கள் இருந்தன.  அதைப் பார்த்த சதீஷ் ‘இவையெல்லாம் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருக்கின்றனவே.  புதையல் இவற்றில் இருக்குமா?’ என வினவினார்.

      ‘இது சரக்கு வைக்கும் அறை.  புதையலை விட விலைமதிப்பற்ற ஒன்று தான் இங்கே வைக்கப்படும்.  அது குடிதண்ணீர்.  கடல் பிரயாணத்தின் போது இதன் மதிப்பு அதிகம். கரையை நெருங்க நெருங்க அதன் மதிப்பு குறைந்து விடும். புதையல் கப்பல் தலைவனின் அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்தாக தான் படித்திருக்கிறேன்.  மேலும் அது ஒரு சிறு பேழைதான். மேலே இருக்கிறது அந்த அறை.  வாருங்கள் செல்லலாம்.’

     ஒரு வழியாக கப்பல் தலைவனின் அறையை அடைந்தார்கள். உள்ளே துர் நாற்றம் வீசிக் கொண்டிருந்தது.  மூக்கை பிடித்துக் கொண்டு சென்ற அவர்கள் அங்கே சிதறி கிடந்த அந்த அறையின் பொருட்களை  விலக்கிக் கொண்டு கப்பல் தலைவனின் பொக்கிஷ  நிலவறையை அடைந்தார்கள்.  அந்த பேழையின் கதவு கால வெள்ளத்தில் பழுதடைந்து கிடந்ததால், வெகு எளிதாக அந்த கதவினை உடைத்து உள்ளே கைவிட்டு துழாவினர்.

     காற்று புகாவண்ணம் துணியினால் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பேழையை எடுத்தனர்.  சில மணித்துளிகளுக்கு யாருக்குமே பேச்சு வரவில்லை. 

     ‘இதுதானா, இதுதானா நாம் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்த புதையல் இதுதானா?’

     ‘இவ்வளவு சிறியதாக இருக்கிறதே?’

     ‘அப்படியென்றால் கீழை நாடுகளில் கிடைக்கும் வைரங்களாகதான் இருக்கும்.’

      அந்த பொக்கிழ பேழையை மிக பத்திரமாக எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கினார்கள்.

       அந்த கப்பலை சுற்றி ஒரு கூட்டமே நின்றுக் கொண்டிருந்தது.  அவர்கள் எல்லோரும் அவர்களை இதுவரை துரத்திய கொள்ளையர் கூட்டமே.

      அவர்கள் வந்த கோச்சு வண்டியின் அருகே ஸ்டெல்லா மேல் கை வைத்துக் கொண்டு ஒரு உருவம் நின்றிருந்தது.

     அவரை பார்த்த எஸ்கோபாரின் உதடுகள்  பயத்துடன் ‘அலெக்ஸாண்டர் பிரபு’ என உச்சரித்தது.

                                                                                                                                                                               (தொடரும்)

February 15, 2009 at 8:31 am 9 comments

வேதாள நகரம் 12 – டூயட்

       ஒரு கயவன் வீசியெறிந்த பிச்சுவா இலட்சிய வீரன் விஷ்வாவின் மார்பை நோக்கி வேகமாக வந்தது.

இது நடப்பதற்கு பதிமூன்று நிமிடங்களுக்கு முன்பு …….

      அறையில் அமர்ந்திருந்த இலட்சிய வில்லன் செழிக்கு அறையிலே அடைந்து கிடப்பது சோர்வாக இருந்தது. எனவே ஒரு பீர் வாங்கி வரலாம் என எண்ணி கீழே இருந்த பாருக்கு சென்றார்.

‘ஒரு பீர்  கொடுங்க. எவ்வளவு?’

‘மூன்று டாலர்கள் தான் சார். ஆனால் இப்போது கம்பெனி சார்பாக ஒரு புதிய தள்ளுபடி கொடுக்கிறோம். மூன்று பீர் பாட்டில்கள் வாங்கினால் வெறும் பத்தே டாலர்கள்தான்.’

‘அடடே, ரொம்ப நல்ல திட்டமா இருக்குதே. எனக்கு மூன்றே கொடுங்க. உங்களுக்கு எப்படி கட்டுபடியாகுது?’

‘ஏதோ உங்கள மாதிரி கஷ்டமருக்கு சேவை செய்யதான் நாங்க இருக்கோம்.’

     ஒரு பீர் பாட்டிலை சுவைத்துக் கொண்டே மாடிக்கு சென்ற செழி வழிமறித்து நிறுத்தியது கலவர சத்தம்.  போதையில் பீதியுடன் ஓடிய செழி நிலாவின் சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்த சாட்டிலைட் போல பிச்சுவாவின் பாதையில் புகுந்தார்.

       விஷ்வாவின் நெஞ்சை நோக்கி வந்த பிச்சுவா செழியின் …  செழியின்…..செழியின் பின்னால் பாய்ந்தது.

‘அய்யோ’

    அலறியது யார்?  விஷ்வாவா?  செழியா?  இல்லை. கத்தியை எறிந்த கயவன் தன் குறி தப்பியதை எண்ணி அலறிய சத்தமே அது.

‘அய்யோ’

     அலறியது யார்?  கத்தியை எறிந்த கயவனா? விஷ்வாவா?  இல்லை.  செழியின் பின்னால் பாய்ந்திருந்த பிச்சுவாவை பிடிங்கி அந்த கயவனின் நெஞ்சை நோக்கி விஷ்வா விட்டெறிந்ததால் ஏற்பட்ட வலியில் செழி போட்ட அலறல்தான் அது.

‘அய்யோ’

      யோசிக்கவே வேண்டாம். இது பிச்சுவா அந்த கயவனின் காலில் பாய்ந்ததால் ஏற்பட்ட அலறல்.

‘அய்யோ’

     ஹலோ! இது ரொம்ப ஓவர்.  கதை படிக்கும்போது நீங்க ஏன் சத்தம் போடுறீங்க?

——————————————————————————————————

             ‘சதீஷ், என் உயிரை காப்பாற்றியவர் இவர்.  இவருக்கு சிகிச்சை அளித்து இவரின் உயிரை நான் காப்பாற்ற கடமைப்பட்டுள்ளேன்.  ஒரு நல்ல டாக்டர் பக்கத்தில இருந்தா கூட்டிட்டு வாயேன்.’

         ‘யாருமே இல்லை.  நான்தான் இந்த சிக்கலான ஆபரேஷனை தனியா மேற்கொள்ள வேண்டும்’

     எல்லோரும் செழியை பரிதாபமாக பார்த்தனர்.  செழி மனதை உருக்கும் குரலில் சதீஷை கேட்டார்.

     ‘டாக்டர், இனி பெண்களை நான் கசமுசா செய்ய முடியுமா?’

     ‘தம்பி,  பிச்சுவா ஆழமாக பாய்ந்திருக்கிறது.  குறைந்தது ஆறு மாசம் எந்த பெண்ணும் உன்னை கசமுசா செய்யாமல் பார்த்துக் கொள்.’

      ‘எனக்கென்னவோ இந்த கதையில் உனக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்காது என்றே தோன்றுகிறது’ என கலீல் தன் உள்ளத்தை திறந்தார்.

——————————————————————————————————

         வேகமாக வந்த கோச்சு வண்டி அவர்களிடையே நின்றது.  கதவை திறந்த பாப்பா …..ச்சீச்சீ… ஸ்டெல்லா ‘அனைவரும் வண்டியில் ஏறுங்கள். கலவரம் இன்னும் பெரிய அளவில் வரும் போலிருக்கிறது. வாங்க,  ஓடி போய்டலாம்.’

       ஒரு இளம்பெண் இவ்வாறு சொன்னபிறகு அதை பெருந்தன்மையாக மறுக்க நம் இலட்சிய வீரர்கள் என்ன கனவான்களா? இல்லையே.  உடன் அனைவரும் செழியை கோச்சு வண்டியின் உள்ளே படுக்க வைத்து (மல்லாக்க) அனைவரும் வண்டியில் ஏறிக்கொண்டனர்.

     அந்த சமயத்தில் ஸ்டெல்லா கை நம் இலட்சிய வீரன் விஷ்வாவின் கையுடன் உரச, ஒரு கனவுலக டூயட் சிச்சுவேஷன்ஐ எப்படி தவற விட முடியும்? 

         பாடல் வகை = டூயட்     ஆண்=விஷ்வா,  பெண்=ஸ்டெல்லா இடம்=கனவுலகம் கோரஸ் கலீல் சதீஷ், செழி.

இராகம்=கபோதி,  பாடல் ஆசிரியர்=நாந்தேன்.  கோரஸ் வரிகளை எழுதியவர்=தற்சமயம் பெயர் தெரிவிக்க விரும்பவில்லை.

பெ :                               டேய் விச்சு, வாடா வாடா ஆ……..ஆ
                                          இச்சு ஒன்னு தாடா தாடா ஆ……..ஆ

    
சத்.கலீ.செழி கோரஸ்.     போங்கண்ணா விச்சு, குடுங்கண்ணா இச்சு

     
ஆ                                    விச்சு நான் வந்துட்டேன் ஆ……..ஆ
                                          பிச்சு பிச்சு நான் தந்துட்டேன் ஆ……..ஆ

சத்.கலீ.செழி கோரஸ்.    தள்ளிக்கடா விச்சு, நாங்க கொடுக்கப் போறம் இச்சு

      
பெ                                 நேத்து பெஞ்ச மழையிலே ஆ……..ஆ
                                       நனைஞ்ச எனக்கு அச்சு அச்சு ஆ……..ஆ

 

சத்.கலீ.செழி கோரஸ்.ஜிங்கு ஜிக்கு ஜிக்கு நாங்க பூசி விடுவோம் விக்ஸு

        
ஆ                               அச்சு அச்சு இருந்தாலும் நான் ஆ……..ஆ
                                     உனக்கு இச்சு இச்சு தரேன் ஆ……..ஆ
 
சத்.கலீ.கோரஸ். இச்சு இச்சு விச்சு, ஆஃப் பண்றம் லைட் சுவிட்ச்சு

பெ                                  எங்கப்பன் நொச்சு நொச்சுனு ஆ……..ஆ
                                         உன்னப் பாத்த பிச்சு பிச்சு ஆ……..ஆ

ஆ                                 அவன பாத்தா நான் நச்சு நச்சு ஆ……..ஆ
                                       அவந் மக உனக்கு தாரென் இச்சு இச்சு ஆ……..ஆ

————————————————————————————————

      கோச்சு வண்டி அந்த நகரத்தின் எல்லையை தாண்டிய உடனே கோச்சு வண்டியை ஒட்டிய ஒட்டுநர்  ‘வண்டிய எந்தபக்கம்  திருப்பணும்?’ என வினவினார்.

     ஸ்டெல்லா  நம் இலட்சிய வீரர்களை பார்க்க, அவர்களும் இவளை மையலுடன் பார்த்தனர்.  ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து குறுக்கே புகுந்த கோச்சு  வண்டியின் டிரைவர் ‘யோவ், புண்ணாக்குகளா, வண்டிய எந்தபக்கம் திருப்பறதுன்னு மேடம் உங்களை பாத்தா, இப்டி பதிலுக்கு ஏன்யா ரொமன்டிக் லுக் வூடுறீங்க’ என கேட்டு அந்த மையல் பார்வையை கலைத்தார்.

     விஷ்வா திரும்பி எஸ்கோபாரை காதில்  ‘நிறைய பிரச்சினைகள் வந்துக் கொண்டே இருக்கு.  இந்த கோச்சு வண்டி நம்ம கூடவே இருந்தா நல்லாருக்கும் இல்ல.  கிடைக்கிற புதையல்ல இவங்களுக்கு கொஞ்சம் குடுத்துறுவோம்.  என்ன சொல்ற’  என  கிசுகிசுத்தார்.

      எஸ்கோபாரும் தீவிர யோசனைக்கு பிறகு சம்மதித்தார்.  பிறகு வண்டி ஒட்டியிடம் திரும்பி ‘வண்டியை கிழக்கே பாலைவனத்தை நோக்கி விடு. ’

      ‘பாலைவனத்திற்கா? யோவ், அங்க யாருய்யா இருக்கா?’

      விஷ்வா ஸ்டெல்லாவை பார்த்து ‘இப்போது எதுவும் கேட்காதீர்கள்.  எல்லாம் முடிந்த பிறகு சொல்கிறேன்.  அப்போதும் எதுவும் கேட்காதீர்கள்.’

       ‘சரி, இவர்கள் சொல்கிற பக்கமே வண்டியை திருப்பு.’

      கோச்சு வண்டி பாலைவனத்தை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தது.

 

                                                                                                                                            (தொடரும்)

January 26, 2009 at 6:00 am 10 comments

வேதாள நகரம் – 11 எதிர் தாக்குதல்

      நமது இலட்சிய குதிரை வீரர்கள் உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்தை நோக்கி கடகடவென, படபடவென, மடமடவென, குபுகுபுவென, தடதடவென ஒடிவந்த எஸ்கோபார் ‘அவர்கள் வந்து விட்டார்கள்’ என அலறினார்.

     உடனே உஷாரான விஷ்வா, ‘ஓடுங்கள், பிரிந்து ஓடுங்கள்’ என கதறிக் கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறினார்.

      கலீலும் அந்த இடத்தை விட்டு அப்பீட்டானார்.

      இந்த சமயத்தை பயன்படுத்திக் கொண்ட சதீஷ் ஸ்டெல்லாவின் கையை பிடித்து ‘வா, ஒடி விடுவோம்’

      ‘யார் அந்த அவர்கள்?’

      ‘யாரென்று தெரியவில்லை.  ஆனால் அவர்களின் இலக்கு யாரென்று தெரியும்’ என்று சொல்லி விட்டு அவளின் கையை பிடித்துக் கொண்டு உள்ளூர குஷியுடன் ஓடினார்.

==========================================================

       வேகமாக ஒடிய விஷ்வா தன் அறைக்கு போய் தன்னுடைய பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறிய போது, அவரை முறைத்துக் கொண்டே அந்த ஹோட்டலின் உள்ளே ஒருவன் வந்தான்.  அவனின் நோக்கம் என்னவென்று சட்டென்று புரிந்து கொண்ட விஷ்வா புன்னகையுடன் தான் எடுத்து வந்த பொருட்களை அருகிலுள்ள மேசையில் வைத்து விட்டு சண்டைக்கு தயாரானார்.  சின்ன அணிலையே எதிர்த்து வென்ற மாவீரனான விஷ்வா சில கராத்தே முத்திரைகளை செய்து காட்டினார்.

      எதிராளி அவரை இன்னும் வெறித்துக் கொண்டு  இருப்பதை கண்ட விஷ்வா மேலும் சில கராத்தே முத்திரைகளை செய்து காட்டினார்.  அவற்றில் ஆர்வம் இழந்த எதிராளி அருகிலிருந்த பீர் பாட்டில் ஒன்றை எடுத்து அவர் மேல் வீசி எறிந்தான்.

      650 மில்லி  பீரை கொண்டிருந்த அந்த பாட்டில் காற்றில் வெகு வேகமாக சென்று விஷ்வாவின் வயிற்றை பலமாக தாக்கியது.  அதனால் ஏற்பட்ட வலியை சமாளித்துக் கொண்ட விஷ்வா, அவனை பார்த்து கீழ்கண்டவாறு பேசினார்.

     ‘டேய் நாயே, உனக்கு கராத்தே தெரியவில்லை என்றால் அதை எனக்கு முன்னாலேயே சொல்லியிருக்கலாமே.  நான் பாட்டுக்கு பேசாமல் ஒடியிருப்பேனே.  அதை விட்டுவிட்டு இது என்ன பாட்டிலை துாக்கி அடிக்கிறது? சுத்த காவாலிதனமால்ல இருக்கு.’

இவரும் நம் பச்சை மின்னலுக்கு சொந்தகாரர் தான்.

இவரும் நம் பச்சை மின்னலுக்கு சொந்தகாரர் தான்.

     என கூறி, தன் பொருட்களை மேசையிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு அருகிலிருந்து ஜன்னலை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தார்.   ஜன்னலை உடைத்துக் கொண்டு தப்பிக்கும் போது பச்சை மின்னலார் கீழ்க்கண்டவாறு பஞ்ச் அடித்து விட்டு தப்பி ஒடினார்.

             ‘எனக்கு வலிக்கலையே!’

=========================================================================

        கலீல் தன் ஆறடி நீளமுள்ள சாட்டையை  ஒரு தடவை தடவிவிட்டு தாக்குதலுக்கு தயாரானார்.  சாட்டையை எதிராளியை நோக்கி வீசினார்.   அந்த சாட்டை வளைந்து, நெளிந்து, இழைந்து, கலைந்து மற்றும் பல ந்துகளை செய்து இலக்கை தாக்கியது.

       இரத்தத்தை பார்த்த எதிராளி பயந்து தப்பி ஒடினான்.

       

சாட்டையடி வீரன்

சாட்டையடி வீரன்

       தன்னுடைய இரத்தத்தை பார்த்த கலீலுக்கு தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது.

===========================================================================

          ஸ்டெல்லாவை கூட்டிக் கொண்டு குஷியாக ஒடிக் கொண்டிருந்த சதீஷின் பாதையை ஒரு முரடன் மறைத்தான்.  

         ‘டேய், நீ எதற்காக என்னை வழி மறைக்கிறாய் என்பது தெரியும்.  ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கும் அபலை பெண்ணை காப்பதற்காக நான் யாரையும் எதிர்ப்பேன்.’

       ‘ஆபத்தில் சிக்கி இருப்பது நீதான்.’

       ‘அப்ப இவளை நீ விட்டு விடுவாய். அப்படிதானே?’

        ‘ஆம்.’

        ‘இவளுடைய நண்பனான என்னையும் நீ ஏன் அவ்வாறே விட்டு விட கூடாது?’

        இந்த உரையாடலால் குழப்பம் அடைந்த அந்த முரடன்,

       ‘யோவ், பேசாம சண்டைக்கு வாய்யா.’

       ஸ்டெல்லாவை பார்த்து புன்னகை செய்துக் கொண்டே சதீஷ் சண்டைக்கு தயாரானார்.  முதலில் கையிலிருந்து கைக்கடிகாரத்தை கழற்றினார்.  பின்னர் பேன்ட் பாக்கெட்டிலிரூந்து கைக்குட்டையை எடுத்து அதை ஒரு மேசையின் மீது விரித்தார்.  அதில் அந்த கைக்கடிகாரத்தை மிகவும் பத்திரமாக வைத்தார். பிறகு அந்த கைக்குட்டையை நான்காக மடித்தார்.

       ஸ்டெல்லா ஒரு அழகிய கொட்டாவி விட்டார்.

      அந்த முரடனோ இந்த ஆள்கிட்ட பேச்சு கொடுத்து மாட்டிக்கக் கூடாது என பொறுமையில்லாமல் காத்திருந்தான்.

      ஏதோ நினைத்துக் கொண்ட சதீஷ் அந்த கைக்குட்டையை மீண்டும் ஜாக்கிரதையாக பிரித்தார்.  அதிலிருந்து அந்த கைக்கடிகாரத்தை எடுத்து சாவி கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.  நன்றாக சாவி கொடுத்த பின்னர், மீண்டும் அந்த கைக்கடிகாரத்தின் நேரம் சரியாக இருக்கின்றதா என சரிபார்த்தார். பிறகு அந்த கைக்கடிகாரத்தை வெகு பத்திரமாக …….

      ‘யோவ், நீ என்னதாய்யா நினைச்சுகிட்டு இருக்கே.  நான் இன்னும் நாலு இடத்துக்கு போய் நாலு பேர அடிக்கணும்யா.  சீக்கிரம்  சண்டைக்கு வாய்யா.’

      ‘ஏம்பா, எனக்கு ஒரே தலைவலியா இருக்கு.  ஒரு காபி சாப்டுட்டு நம்ம சண்டைய வச்சிக்கிலாமே.’

      பயங்கர கடுப்பான அந்த முரடன் அவரின் வயிற்றில் பலமாக ஒரு குத்து விட்டுவிட்டு,

     ‘சாவுகிராக்கி, வந்து எனக்குன்னு மாட்டுது பாரு.’ என சொல்லி விட்டு வெளியேறினான்.

      அந்த அடியிலிருந்து சமாளித்துக் கொண்டு, சதீஷ் ஸ்டெல்லாவை ஒரக் கண்ணால் காதல் பார்வையுடன், உதடை ஒரு மாதிரி சுழித்துக் கொண்டு கீழ்க்கண்டவாறு பஞ்ச் அடித்தார்.

       ‘எவ்வளவோ வாங்கியிருக்கோம்,  இதை வாங்க மாட்டோமோ.’

==================================================================

         குதிரை லாயத்தை நோக்கி ஒடின விஷ்வாவை நோக்கி ஒரு முரடன் ஒரு பிச்சுவா கத்தியை வீசியெறிந்தான். அந்த பிச்சுவா கத்தி விஷ்வாவின் நெஞ்சை நோக்கி  டூர்ரென்று, டர்ரென்று, கிர்ரென்று,     வீர்ரென்று வந்தது.    

          (தொடரும்)

===================================================

       என் உயிரினும் மேலான வாசக கண்மணிகளுக்கு,

       இந்த இலக்கிய விருந்தை கடந்த பதினொன்று பகுதிகளை தொடர்ந்து படித்து உவகைக்குட்பட்டு இருப்பீர்கள்.  இதுவரை நடந்த முன்கதை(?) சுருக்கத்தினை நீங்கள் இங்கு பின்னுட்டமாக இடுமாறு அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

     நம் எதிர்கால சந்ததியினர் பயன் அடையும் பொருட்டு சிறப்பான முறையில் எழுதப்படும் முன்கதை சுருக்கமானது இந்த இலக்கிய முயற்சி புத்தகமாக வெளிவந்து பெஸ்ட் செல்லர்ஸ் வரிசையில் இடம் பிடிக்கும் போது ஆசிரியரால் வெளியிடப்படும். 

        காலத்தை வென்று சரித்திரம் படைக்கும் இந்த கருத்துப் பெட்டகத்தில் உங்கள் பெயரும் வரக்கூடும்.  முயற்சி செய்யுங்கள்.

                                                                                                – ஆசிரியர்.

January 2, 2009 at 9:01 pm 12 comments

வேதாள நகரம் 10 – தாக்குதல்

      ‘அந்த பொண்ணு பேரு ஸ்டெல்லாவாம்’ என இருநுாற்று முப்பத்தியெட்டாவது தடவையாக சதீஷ் சொன்னார்.   அறையில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் எரிமலையாகி கொண்டிருந்தார்கள்.

    ‘யோவ், வேற எதாவது பேசேன்’

     ‘பெருசு, அடுத்து என்ன பண்ணலாம்?’

     ‘கலீல், இன்னும் ஒரு மாசம் இந்த ஊரை நாம காலி பண்ண போறதில்லை.’

     ‘ஏன்?’

நமது கதாநாயகன் பச்சை மின்னல்.

நமது கதாநாயகன் பச்சை மின்னல்.

      ‘நாம வேதாள நகரத்துக்கு போறது எல்லோருக்கும் தெரியுது.  நமக்கு மட்டுந்தான் எங்கே போறோம்னு தெரியலை.  இதைப் பத்தி முழுசா தெரியுற வரை நாம இங்கேயே இருக்கறதுதான் நல்லது.  உலகம் ரொம்ப பெரிசு. சின்ன அணில், சின்ன குயில் இந்த மாதிரி நிறைய பேர் இருக்காங்க.’

       இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததை ஒட்டுக் கேட்ட ஒரு உருவம் அங்கிருந்து விலகி இருளில் மறைந்தது.

      ‘கலீல்’

     ‘சொல்லு, சதீஷ்.’

     ‘அந்த பொண்ணு………….’

     ‘யோவ், இதே டயலாக்கை திருப்பி சொன்னே கொண்ணே போட்டுருவேன். அந்த பொண்ணுக் கிட்டே போய் இதெல்லாம் பேசு’

      ‘அதான் எனக்கு பயமா இருக்கு.  என்ன பேசணும்?  விஷ்வா, எங்கூட வருவியா?’

      ‘என்ன ஏன்யா இதில இழுக்குற?’

       ‘இல்ல, நானே சுமாரா தான் இருக்கேன்.  அந்த பொண்ணுக்கு என்ன பிடிக்கணும்னா உன்ன கூட்டிட்டு போனாதானே என்கூட பேசுவா.’

       விஷ்வா கொலைவெறி ஆக, கலீல் குறுக்கிட்டு ‘யோவ், ஏன்யா தேவையில்லாமா நாம பிரச்சினை பண்ணிக்கிட்டு? அந்தப் பொண்ணுக் கிட்ட ஏதாவது சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு சம்பவத்தை சொல்லு.  அப்புறம் அவளே உன் கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சுடுவா.’

       ‘சிரிக்கிற மாதிரின்னா?  கரடிமலையில விஷ்வாவை கட்டி வைச்சு அடிச்சாங்களே.  அந்த கதைய சொல்லவா?  செம காமெடி தெரியுமா அது?’

       ‘யோவ்,  சொந்த கதையெல்லாம் காமெடி பண்ணக் கூடாது,  சரி,  நான் ரொம்ப நாளுக்கு முன்னாடி கேள்விப்பட்ட ஒரு கதையை சொல்றேன்  அதயே சொல்லு.’

===============================================================

         பொழுது புலர்ந்து கதிரவன் தன் மென்மையான கதிர்களை வீச தொடங்கியிருந்தான்.  கதிரின் இதமான உஷ்ணத்தில் மலர்கள் பூத்து நறுமணத்தை வீசத் தொடங்கின.  மூடியிருந்த பனி அரசு திட்டத்தில் ஒதுக்கப்பட்ட நிதி போல கரைந்தது.  இதெல்லாம் வேறு ஒரு இடத்தில் நடந்தன.  நம் கதை நடக்கும் இடமோ பாலைவனம், அங்கு இதெல்லாம் நடக்க வாய்ப்பில்லை.  இருப்பினும், கதையில் இயற்கை பற்றிய வர்ணணைகள் இல்லையென்ற குறை பின்னாட்களில் வரலாம் என்ற காரணத்தில் எழுதப்பட்டன. 

      நம் கதை நடக்கும் இடத்தில் சூரியன் தகதகவென உதிக்க தொடங்கியவுடன், நம் இலட்சிய குதிரை வீரர்களுக்கு பகபகவென வயிறு பசிக்க ஆரம்பித்தது.  கீழே இறங்கி ஹோட்டலுக்கு வந்தனர்.

       ‘கலீல், ஸ்டெல்லா அந்த டேபிள்ல தனியா உட்கார்ந்து இருக்கா.’

      ‘போய் பேசு.  ஞாபகம் இருக்குல்ல.’

      ‘சாப்ட்டு போறேனே  பசிக்குதே.’

      ‘யோவ், உன் காதலை சொல்ல போறே பூரி கிழங்கு சாப்ட்டுட்டா போறது?  இந்தா, இந்த கொய்யாப் பழத்தை வாயில போட்டு மென்னுட்டே போ.’

      ‘ஹாய்’

     ‘ஹாய்.’

     ‘நாம் இரண்டு பேரும் ஒரே ஊருல இருக்கோம்.  ஒரே ஹோட்டல் தங்கி இருக்கோம்.  இப்ப ஒரே டேபிள்ல உட்கார்ந்து இருக்கோம். இல்ல?’

      ஸ்டெல்லா தன் எதிரில் உட்கார்ந்து இருப்பவரின் மனநிலையை பற்றி சிறிது சந்தேகம் கொண்டாள்.

       ‘ரொம்ப போர் அடிக்குதுல்ல.  சரி, நான் ஒரு கதை சொல்லட்டுமா.   ஹஹஹஹ…’

       ‘சரி, சொல்லு.’

       ‘ஒரு ஊருல தொண்ணுறு வயசு பெரியவரு ஒருத்தரு இருந்தாரு. ஹஹஹஹ…..அவரு ஒருநாள் குடும்ப டாக்டர்க்கிட்ட போய் நான் ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்ன்னு இருக்கேன், என்ன சொல்றீங்கன்னு கேட்டாரு.  அதுக்கு டாக்டரு …ஹஹஹஹ… அதெல்லாம் வேலைக்காவது எதுக்கு ரிஸ்க்ன்னு சொல்லிட்டாரு.  ஆனா இவரு கேக்கலை. இருபத்தியெட்டு வயசு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு.

         நாலு மாசம் கழிச்சு திரும்ப டாக்டர பாக்க வந்தாரு…ஹஹஹஹ……..  என்னமோ வேலைக்காவது சொன்னீங்களே,   என் சம்சாரம் இப்ப மூணு மாசம்னு பெருமையா சொன்னாரு.  அதுக்கு டாக்டரு நான் ஒரு கதை சொல்றேன் கேளுங்கன்னு சொல்லி நான் ஒரு தபா ஆப்பிரிக்க காட்டுக்கு போனப்ப ஒரு சிங்கம் என் எதிர்க்க வந்துச்சி.  பயங்கரமா உறுமிச்சி.  எனக்கு வேற வழி இல்ல.  நான் உடனே என் கையில் இருந்த குடையால அந்த சிங்கத்தை சுட்டேன்.  அந்த சிங்கம் குண்டு பாய்ஞ்சி செத்துப் போச்சி என கதையை முடிந்தார்.

       உடனே அந்த பெருசு அது எப்படி குடையில இருந்து குண்டு வரும்? பின்னாடி இருந்து யாராவது துப்பாக்கியால சுட்டுருப்பாங்கன்னு சொன்னாரு. அதுக்கு டாக்டரு ஹஹஹஹ உங்க விஷயத்திலயும் அதான் நடந்துருக்குதுன்னு சொன்னாரு. ஹஹஹஹ ஹஹஹ ஹஹஹஹஹ.

      சதீஷ் முகத்தில் கும் என ஒரு பலத்த குத்து விழுந்தது. கீழே விழுந்து எழுந்து பார்த்தால் கண்களில் கொலைவெறியுடன் ஸ்டெல்லா நின்று கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

       ‘ஏன் என்ன அடிச்சே?  இது ஒரு சிரிப்புக் கதை தானே?’

       ‘என் சொந்த தாத்தா கதை உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா?
 ============================================================================

         நோவடியின் எல்லையில் குதிரைகளை நிறுத்தி விட்டு துப்பாக்கிக்ளை அந்த மர்ம கும்பல் தயார் செய்து கொண்டது.  குதிரைகளை பார்த்துக் கொள்ள ஒருவரை நிறுத்திவிட்டு மீதியுள்ள நபர்கள் நோவடி நகரத்தை நோக்கி  கொலைவெறியுடன் நடக்க தொடங்கினர்.

                                                                                             (……………………. தொடரும்…………………..)

December 20, 2008 at 7:29 am 5 comments

வேதாள நகரம் – 09. நோவடி

     ‘யாருப்பா அவங்க?  நம்மள ஏன் துரத்துறாங்க?

      ‘தெரியலை, பெருசு.  நின்னு கேட்க நேரம் இல்லை.  குதிரைங்களை வேகமாக விரட்டுங்க.’

       ‘இதோ பாரு பெருசு, அவங்க நம்மள துரத்துதறதால நாம ஒடுறோம்.  இறங்கி சண்டயெல்லாம் போட முடியாது.  நாம சண்ட போட்டொமென்றால் 50 சதவிதம் நாம ஜெயிக்க வாய்ப்பு இருக்கு.  ஆனா, ஓடினோம்னு வச்சிக்கோயன், அவங்களால நம்மள பிடிக்கவே முடியாது.  இதுல எங்களுக்கு எட்டு வருசம் அனுபவம் இருக்கு.’

     ‘சதீஷ்,  அந்த கரடிமலையில நம்மள கட்டி வைச்சு அடிச்சாங்களே, பெருசுக்கு அந்த கதைய சொல்லு.’

       ‘யோவ், உயிரை காப்பாத்த ஒடிக்கிட்டு இருக்கோம்.  இதுல கதை சொல்ல நேரமில்லை.  ஆமா, விஷ்வா எங்கே?’

       ‘விஷ்வா தான் பச்சை மின்னல் ஆச்சே, நமக்கெல்லாம் முன்னாடி ஒடிக்கிட்டு இருக்கிறது அவருதான்.’

        அந்த மர்ம கும்பலுக்கும், நமது இலட்சிய குதிரை வீரர்களுக்கும் இடைவெளி மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது.

       இவர்களுக்கு முன்னால் குதிரையை விரட்டிக் கொண்டிருந்த விஷ்வாவின் மனதில் பலப்பல எண்ணங்கள்.  அவரின் பெரியப்பா நவஜோ இனத்தின் நாட்டாமை மாதிரி.  அவரு பாத்தா என்ன நினைப்பார்?   எங்க போனாலும் நம்மள அடிச்சு காயப் போடுறதுக்குன்னு ஒரு கூட்டம் அலையுது.  டூமில்குப்பத்தில ஜானி பீரோ, கங்குவா கிராமத்துல சின்ன அணில், போதாக்குறைக்கு யாருன்னே தெரியாத ஒரு கும்பல்.   இதெல்லாம் எங்கே போய் முடியப் போகிறதோ?

      நோவடிக்கு போனவுடனே என்னென்ன செய்ய வேண்டுமென விஷ்வாவின் மனம் பட்டியலிட ஆரம்பித்தது.

1)  கூட வர மூணு பேரையும் தலை முழுகணும். அது நடந்தாலே,  எல்லாப் பிரச்சினைகள் முடிந்து போய்விடும். ஆனா இப்போதைக்கு அது நடக்கற மாதிரி தெரியலை. அதனால இரண்டாவது,

2)  இந்த புதையல் விவகாரமே வேண்டாம்.  பெருச பேசாம ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டியதுதான்.

3) ஒரு மாசத்துக்கு நோவடியிலே முழு ஓய்வு.

4)  அதுகப்புறம் ஒரு நல்ல வேலை தேடணும்

5) ஜில்லுன்னு ஒரு பீரு.  பி.கு.  இதை முதலில் சேர்க்கணும்.

=======================================================================

        செழி,  எழுந்திரு, என்னடைய பைனாக்குலரை கொண்டு வாங்க  தொலைவில் புழுதி கிளம்புகிறது.’

       செழி லாலிபாப்பை மேசையில் வைத்துவிட்டு பைனாக்குலரை தன்னுடைய பாஸிடம் கொடுத்தார்.

      ‘அவனுங்களேதான்.  ஏன் இவ்வளவு வேகமா வரானுங்க தான் தெரியலை. இன்னும் அரை மணி நேரத்துல இங்கே வந்துருவானுங்க.   நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?’

      ‘இருக்கு, பாஸ். எது?’

=====================================================================

         நோவடி எல்லையை நமது இலட்சிய குதிரை வீரர்கள் நெருங்கியதுமே அவர்களை துரத்தி வந்த மர்ம கும்பலானது மெல்ல மெல்ல பின்வாங்க ஆரம்பித்தது.  வேறு எந்த இடைஞ்சலுமின்றி நமது வீரர்களும் பலத்த பெருமூச்சுகளுக்கு நடுவில் நோவடியை நெருங்கினர்.

       நோவடியில் இருந்த ஹோட்டல் ஜில்பாவில் தங்களுடைய குதிரைகளையெல்லாம் கட்டிவிட்டு, அருகிலிருந்து பாருக்கு செல்லலாம் என முடிவு செய்து அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

      ‘ஒரு நிமிஷம் இருங்க.  பெருசு, நம்மள துரத்தி வந்த ஆளுங்கள உனக்கு தெரியுமா?

       ‘எங்கப்பா அவனுங்கள பாக்க முடிஞ்சுச்சி.  சும்மா புயல் வேகத்துல தானே ஒடி வந்துருக்கோம்.  அவனுங்க ஏதாவது ஒரு லோக்கல் கொள்ளக்கார கூட்டமா இருக்கும்.’

      ‘ஏன் இந்த புதையல தேடுற ஆளுகளா இருக்கக் கூடாது?

      ‘அந்த மாதிரி ஆளுங்கனா நோவடின்னு கூட பாக்காமே இங்கேயே வந்து சுட்டுத் தள்ளிட்டு போய்டுவானுங்க.’

     இதை கேட்டதும் நமது மூன்று இலட்சிய வீரர்களுக்கும் வயிற்றில் புளி கரைக்க ஆரம்பித்தது.

     அதை சமாளித்துக் கொண்டு தீவிரமாக யோசனை செய்த விஷ்வா, ‘இது சாதாரண கொள்ளைக் காரங்களா இருக்க முடியாது.  நம்மை பற்றி நன்றாக தெரிந்த ஒரு கும்பலாக தான் இருக்க வேண்டும்.’

     ‘எப்படி சொல்றே?’

      ‘யார் துரத்துனாலும்  நாம ஒடுவோம்னு தெரிஞ்சு வைச்சுருக்கான்ங்க பாரு, அதான் சொல்றேன்.’

     அப்போது ஹோட்டல் ஜில்பாவின் வாசலில் ஒரு கோச்சு வண்டி நீண்ட பயணத்தை முடித்துவிட்டு வந்து நின்றது.  அதிலிருந்து பொருட்களை பணியாளர்கள் இறக்க ஆரம்பித்தனர்.  அந்த வண்டியோட்டி  கோச்சு வண்டியின் கதவினை திறந்து,

      ‘அம்மா, ஸ்டெல்லா, பாத்து இறங்கும்மா.’

      தொபீர் ! ( இந்த சத்தத்திற்காக அலுவலகத்தில் பல வேலைகளுக்கும் இடையில் இந்த சப்தம் மிக சிறப்பாக வரவேண்டுமென்பதற்காக உதவிய நண்பர் விஸ்வா அவர்களுக்கு நன்றி) 

      அது ஒன்றுமில்லை.  இலட்சிய வீரரான சதீஷ் காதலில் விழுந்த சப்தம் தான் அது!

                                                                    (………………………தொடரும்…………………………..)

December 13, 2008 at 12:04 am 4 comments

வேதாள நகரம் – 08 மர்ம கும்பல்

       நோவடியிலிருந்து அறுபது மைல்கள் தொலைவில் வந்து கொண்டிருக்கிறது ஒரு கோச் வண்டி.

      ‘நாம் எப்போது நோவடி போய் சேருவோம்?’

       ‘இன்னும் நான்கு மணி நேரத்திற்குள் போய் சேர்ந்து விடுவோம், அம்மா.’

       ‘நல்லது.  பொழுது சாய்வதற்குள் நான் அங்கு இருக்க வேண்டும். புரிந்ததா?’

       ‘அதற்குள் போய்விடலாம், அம்மா.’

——————————————————————————————————————————————–

     சண்டைத் திடலின் உள்ளே விஷ்வாவும், சின்ன அணிலும் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள்.  சின்ன அணிலை பார்த்து நேசத்துடன் ஒரு புன்னகையை விஷ்வா வீசினார்.  பதிலுக்கு சின்ன அணிலிருந்து ஒரு உறுமல் எழுந்தது.  இவ்வளவு கிட்டத்தில் அதாவது ஐந்தடி தொலைவில் சின்ன அணிலை பார்க்கும்போது விஷ்வாவின் உடல் ஆஃப் பண்ணாத போர்ட் மோட்டார் கார் போல உதறிக் கொள்ள ஆரம்பித்தது.

       கடைசி நேர சிந்தனைகள் மனதில் ஒட ஆரம்பித்தன.  ஒரு ஒசி பீருக்கு ஆசைப்பட்டு, அது புதையல் ஆசையில் முடிந்து, இப்போ நம் கதையே முடியப் போகிறதே.  அடுத்தப் பிறவி என்றிருந்தால், நல்ல வாட்டசட்டமான நண்பர்களையே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.   ஒற்றைக்கு ஒற்றை என்றாலே சண்டைதானா,  இதை தீர்ப்பதற்கு வேறு நிறைய முறைகள் உள்ளனவே.  பல்லாங்குழி, தாயப்பாஸ், பரமபதம், ஒடிப்பிடிச்சு இது போன்ற விளையாட்டுகள் நடத்தி அதில்  யார் ஜெயித்தது என தேர்ந்தெடுக்க மாட்டார்களா?   

     ‘வீரர்களே, அருகில் வாருங்கள்.  அந்த புனித துணிச்சுருளை எடுத்து வாருங்கள்.’

     புனித துணிச் சுருள் என்பது ஒரு பழைய துணிச் சுருளாக, ஆறடி நீளத்தில்,  நிறைய எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்டதாக இருந்தது. அந்த துணிச் சுருளில் சில இடங்களில் இரத்தக் கறை இருந்தது நம் சுத்த வீரனின் இரத்தத்தை உறைய செய்வதாக இருந்தது.

       ‘வீரர்களே, இந்த துணிச் சுருளின் ஒவ்வொரு முனையையும் உங்கள் வாயில் கவ்விக் கொண்டு இந்த மரண விளையாட்டில் ஈடுபடுங்கள்.  எக்காரணம் கொண்டும் துணிச் சுருளை வாயிலிருந்து நழுவ விடக்கூடாது. வேறு ஏதாவது சந்தேகம் இருக்கிறதா?’

       ‘இதை துவைக்கவே மாட்டீங்களா?’

      ——————————————————————————————————————————————–

    நோவடியில் உள்ள ஒரு விடுதி.

    ‘செழிக்கண்ணு, இனி இந்த அறையை விட்டு நாம வெளியே போகவே கூடாது.  அந்த கும்பல் இங்கேதான் வந்து தங்கும்.  அவங்க புதையலை தேடி போகும்போது யாருக்கும் தெரியாம நாம அவங்கள பாலோ பண்ணணும்.  நாம பாலோ பண்ணுறது யாருக்குமே தெரியக்கூடாது.’

    ‘நமக்கு கூடவா?’

——————————————————————————————————————————————–

       மரணத்தைப் பற்றி நாம் எல்லோருமே ஒரு கட்டத்தில் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விடுகிறோம்.  ஒரு சிறிய பிரச்சினை வந்தாலும், அதிலிருந்து மரணம் வரை நம் மனம் சிந்திக்க ஆரம்பித்து விடுகிறது.  ஆனால் உண்மையிலேயே உயிர் போகிற பிரச்சினை என்றால் நம் மூளை மிக வேகமாக சிந்திக்க ஆரம்பித்து, அந்த மரணத்திலிருந்து எவ்வாறு காத்துக் கொள்வது என பல புதிய எண்ணங்களை தோற்றுவிக்கும்.  நம் கதாநாயகனை பொறுத்த வரையில் மரணம் அவன் எதிரில் ஒரு துணிச் சுருளை வாயில் கவ்விக் கொண்டு, சிக்ஸ்டீன் பேக்குடன் நின்றுக் கொண்டிருந்தது.

      இந்த நேரத்தில் மின்னலென ஒரு எண்ணம் விஷ்வாவின் மூளையில் உதயமாயிற்று.  வாயில் கவ்வியிருந்த துணிச் சுருளை ஒரு ஒரமாக கவ்விக் கொண்டு, சண்டைத் திடலுக்கு வெளியே கேட்காமல் சின்ன அணிலுக்கு மட்டும் கேட்கும் வண்ணம் மெல்லிய குரலில் பேச ஆரம்பித்தார்.

      ‘சின்ன அணிலு,  உனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு பேர் வைச்சாங்கன்னு யோசிச்சியா?  நான் யோசிச்சேன்பா.  உன் உடம்புல எல்லா பார்ட்டும் பெருசா இருக்கறச்ச உனக்கு ஏன் சின்ன அணிலுன்னு பேரு வைச்சாங்க.’

       சின்ன அணிலின் கண்களிலிருந்து பொறி பரக்க ஆரம்பித்தது.  அவனின் தாடைகள் இறுகி, உறுமல் எழுந்தது.

       ‘நானும் இங்கே நிறைய பேருக்கிட்ட விசாரிச்சேன்.  யாருக்குமே தெரியலை.  அப்பால, உன்னோட கேர்ள் ப்ரெண்டுக்கிட்ட போய் கேட்டேன்னு வைச்சுகோயன்.  அவ தான் சரியா அதுக்கு விளக்கம் சொன்னா.’

       இப்போது சின்ன அணிலின் உடல் ஆஃப் செய்யாத அசோக் லேலண்ட் லாரி போல் குலுங்க ஆரம்பித்தது.

      ‘அவ சொல்றா.  உன் உடம்புல எல்லா பார்ட்டும் பெருசா இருந்தாலும், ஒரு பார்ட் மட்டும் சின்ன அணில் சைசில் இருக்குன்னு.  அதனாலேதான் உனக்கு சின்ன அணில்ன்னு பேரு வந்துச்சின்னு.  என்ன, நான் சரியா தானே பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்.’

        கோபத்தை அடக்க, பற்களை அரைத்துக் கொண்டு விஷ்வாவை நோக்கி கன வேகத்துடன்  வரும்போது, அவன் வாயில் வைத்திருந்த பழைய துணிச் சுருளானது துண்டாகி கீழே விழுந்தது.

       உடன் விஷ்வா, ‘நான் ஜெயிச்சுட்டேன். என்னை காப்பாத்துங்க. நான் ஜெயிச்சுட்டேன். என்னை காப்பாத்துங்க’ என கூவியவாறே சண்டைத் திடலை விட்டு வெகு வேகமாக வெளியேறினார்.

        ‘நல்லது வீரனே, சின்ன அணில் தன் வாயில் வைத்திருந்த துணிச் சுருளை நழுவ விட்டதால், நீ வெற்றி பெற்று விட்டாய்.  சின்ன அணில் எப்போதும் தோற்பவன் அல்ல.  உங்களுக்கு விடுதலை அளிக்கப்பட்டது.  கிராமத்தை விட்டு நீங்கள் எந்த நேரத்திலும் வெளியேறலாம். ’

  ——————————————————————————————————————————————–

        ‘அவன் ஜெயித்து விட்டான். அவர்கள் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள்.’

       ‘சிறிது தொலைவு செல்லட்டும்.  பிறகு நமது அடுத்த திட்டத்தை செயல்படுத்துங்கள்.’

       ‘அப்படியே செய்து விடுகிறோம்.’

  ——————————————————————————————————————————————–

          நமது இலட்சிய குதிரை வீரர்கள் மற்றும் எஸ்கோபாருடன் அந்த கிராமத்தை விட்டு அவசர அவசரமாக வெளியேறுகிறார்கள்.

       சிறிது தொலைவு சென்றதும், கலீல், ’விஷ்வா, அங்கே பார்த்தாயா?  இருபது குதிரை வீரர்கள் அங்கே நம்மையே பார்த்துக் கொண்டு நிற்கிறார்கள். ’

        ‘அவர்கள் நிற்கும் தோரணையை பார்த்தால் நம் இரசிகர்கள் சங்கத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருக்க முடியாது. ’

      முன்னால் நிற்கும் குதிரை வீரனின் சைகையை தொடர்ந்து அவர்கள் சுட ஆரம்பித்தார்கள். 

        சதீஷ், ‘வேகமாக இந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து விடுவோம்.  குதிரைகளை நோவடிக்கு விரட்டுங்கள், சீக்கிரம்.’

       நமது இலட்சிய வீரர்கள் ஆபத்தை பார்த்ததும் குதிரையில் ஏறி சிட்டென பறந்தனர்.  ஆனால் அவர்களுக்கும், அந்த மர்ம கும்பலுக்கும் இடைவெளி குறுகிக் கொண்டே வந்தது.

                            (…………………………………………………………….தொடரும்…………………………………………)

December 9, 2008 at 8:51 am 12 comments

Older Posts


கோப்ரா தீவில் கோயாவி – முக்கிய அறிவிப்பு

இந்த கதையானது பூமி மற்றும் பிற கிரகங்களில் இருக்கும் எந்த உயிரினங்களின் மனதையோ, உடலையோ புண்படுத்தும் வகையில் எழுதப்படவில்லை. அவ்வாறு இருந்தால் அது தற்செயலே. இந்த கதையில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் அல்லது வசனங்கள் பூமியில் நடக்கும் வாழ்க்கையை பிரதிபலிப்பவை அல்ல. அவ்வாறு நடப்பது புளுட்டோவில் புண்ணாக்கு கிடைக்க என்ன சாத்தியக்கூறோ அந்தளவிற்கு சாத்தியம். எதுக்குடே இப்டி எழுதுறே என்ற வகை பின்னுட்டங்கள் பிரசுரிக்கப்படாது. கள்ள ஐடீ பின்னுட்டங்கள் ஊக்குவிக்கப்படும்.

twit…twit…twit

  • Saw Noah. Very droll. Crowe lifts up the film in few moments. But why it is made. Only Creator can answer that. 3 years ago
  • If my office is attacked by ninjas right now, I might get a day's off. 3 years ago
  • Whatever the case, China domintes the Medal tally. As an asian, I'm proud. Why don't give Olympic Training to Army rather than Politicians 4 years ago
  • Just saw KV Anand's Maatyran trailer. Something struck on me! 4 years ago
  • @karthi_1 நல்லவேளை "முத்தமிழ் அறிஞர்களின் வாழ்வில் நடந்த சுவையான நிகழ்ச்சிகள்" உங்களிடம் இல்லை. ;) 4 years ago
May 2017
M T W T F S S
« Aug    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031